Fueled by faith and hope - 14 June 2019

Xanthe Hancox

A man came from Baal Shalishah, bringing the man of God twenty loaves of barley bread baked from the first ripe corn, along with some ears of new corn. ‘Give it to the people to eat,’ Elisha said. ‘How can I set this before a hundred men?’ his servant asked. But Elisha answered, ‘Give it to the people to eat. For this is what the Lord says: “They will eat  and have some left over.”’ 2 Kings 4:42-43

It’s easy to see how Elisha’s character and works resemble many of the features of the ministry of Jesus. In today’s verse, we read the story of the man from Baal Shalishah, and it’s impossible to miss the similarities to the feeding of the 5 000. Just as the disciples were to learn about God’s provision from the feeding of the five thousand, so here we have a group of prophets gathered together around Elisha who learned to trust God.

God had given these men the responsibility of carrying His Word to an idolatrous nation, and it wasn’t going to be easy. They would face personal hardships, persecutions, times of want, and many other difficulties for which only God was adequate. In this text, they were called on to believe God and trust him for all their needs and responsibilities.

Elisha was a rescue worker who God used to transform harmful situations and times of deep need into times of plenty. He could see above, beyond, and through immediate ruin and misery to what God had planned instead. His prophetic ministry was fueled by faith in God’s plan.

What are some of our needs for which we need to trust the Lord today? There’s the physical ones – health, food, shelter – and there’s also our need to grow in faith and obedience, we need spiritual discernment, guidance and wisdom.

We may not be prophets like Elisha, but our work is the same: to witness to the hope we have and to be agents of that hope to people who have none.

Prayer: God of hope and of new beginnings, thank you for your plans for us, plans of hope and a future. Strengthen the hope that is within us. Amen

Party pooper - 13 June 2019

Xanthe Hancox

The elder brother became angry and refused to go in. So his father went out and pleaded with him. But he answered his father, “Look! All these years I’ve been slaving for you and never disobeyed your orders. Yet you never gave me even a young goat so I could celebrate with my friends. But when this son of yours who has squandered your property with prostitutes comes home, you kill the fattened calf for him!”  Luke 15: 28-30

I’ll admit, in the tale of the prodigal son (you can read the full story in Luke 15:11-32), I’ve always sympathized with the elder brother. Why should he go to his brother’s welcome home party when he’s the one who has worked so hard for so long? Where was his reward?

But when we read this parable carefully, we discover that it’s not about either of the sons – the main character is the father. One son leaves because he is rebellious; the other son rebels because he is self-righteous.

Both the prodigal and the older brother are self-centered. The younger son’s main concern is to rid himself of the restrictions of home and family life and be freed to do as he pleases in the attractive outside world. The older son grumbles about the sacrifices he has made and the luxuries he has missed while working and being responsible. He cannot acknowledge his father’s joy; it makes no sense to him. In the end, the older brother excludes himself from fellowship with his father just as the younger son did earlier.

The compassionate love of the father holds the two parts of the story together. Out of love for the younger son, the father welcomes him home. Out of love for the elder son, the father leaves the celebration to explain and invite him in.

All that the Father has is ours – whether we’re a new Christian or decades into our walk with Christ. Do we realize how much he always loves us all?

Prayer: Father, we often act like the older brother. By your grace, remove the blindfolds from our eyes so that we can see others as you see them Amen.

Aangevuur deur geloof en hoop - 14 Junie 2019

Xanthe Hancox

Daar het 'n man uit Baäl-Salisa aangekom wat vir die man van God brood gebring het, twintig garsbrode gebak met meel van die nuwe oes, en ook vars koringare. Elisa het gesê: “Gee dit vir die mense om te eet. Maar sy slaaf het beswaar gemaak: “Hoe kan ek die bietjie kos aan 'n honderd man voorsit?” Maar Elisa het weer gesê: “Gee dit vir die mense om te eet, want so sê die Here: Hulle sal eet en nog oorhou.”  2 Konings 4:42-43

Dit is maklik om raak te sien hoe die karakter en werke van Elisa vergelyk kan word met baie van die kenmerke van Jesus se bediening op aarde. In vandag se vers lees ons die verhaal van die man uit Baäl-Salisa en dit is feitlik onmoontlik om die ooreenkoms met die verhaal waar Jesus die 5 000 mense gevoed het, mis te kyk. Net soos die dissipels uit die verhaal van die voeding van die 5 000 moes leer dat God voorsien, moes die profete wat aan Elisa se voete gesit het, leer om God te vertrou.

Die Here het aan hierdie mans die opdrag gegee om sy Woord te verkondig aan 'n volk wat afgode aanbid, en dit sou nie maklik wees nie. Hulle sou persoonlike probleme, vervolging en tye van swaarkry beleef, waarmee slegs God hulle kon help. In hierdie teks word hulle geleer om in God te glo en Hom vir al hulle behoeftes en verantwoordelikhede te vertrou.

Elisa was 'n reddingswerker wat God gebruik het om skadelike situasies te verander en tye van groot nood in tye van oorvloed te verander. Hy kon verby en deur die onmiddellike ellende kyk en dit wat die Here beplan het, raaksien. Sy profetiese bediening is aangevuur deur geloof in God se plan.

Vir watter behoeftes moet ons die Here vandag vertrou? Daar is die fisiese behoeftes – gesondheid, kos, 'n dak oor ons kop – en ook vir ons behoefte om in geloof en gehoorsaamheid te groei. Ons benodig geestelike onderskeiding, leiding en wysheid.

Ons is miskien nie profete soos Elisa nie, maar ons werk is dieselfde: om te getuig van die hoop wat ons het en om getuies te wees van daardie hoop teenoor diegene wat dit nie het nie.

Gebed: God van hoop en van 'n nuwe begin, dankie vir u plan vir ons, 'n plan van hoop en 'n toekoms. Versterk asseblief die hoop in ons. Amen

Partytjiebederwer - 13 Junie 2019

Xanthe Hancox

“Toe het die oudste seun kwaad geword en hy wou nie in die huis ingaan nie. Sy pa gaan toe uit en praat mooi met hom; maar hy antwoord: ‘Kyk, al die jare werk ek soos 'n slaaf vir Pa. Nog nooit het ek 'n opdrag van Pa verontagsaam nie, en vir my het Pa nog nooit eers 'n bokkie gegee sodat ek saam met my vriende kan feesvier nie. Maar nou dat hierdie seun van Pa, wat Pa se goed met prostitute deurgebring het, terugkom, het Pa vir hom die vetgemaakte kalf geslag!  Lukas 15:28-30

Ek moet herken dat in die verhaal van die verlore seun (lees gerus die volledige verhaal in Lukas 15:11-32) het ek nog altyd simpatie gehad met die ouer broer. Hoekom moet hy sy broer se welkom tuis-partytjie bywoon as hy die een is wat vir so lank baie hard gewerk het? Waar was sy beloning?

Maar wanneer 'n mens hierdie gelykenis baie deeglik lees, ontdek jy dat dit nie oor een van die twee seuns gaan nie – die hoofkarakter is die vader. Een seun het weggegaan omdat hy rebels was, en die ander seun rebelleer omdat hy selfsugtig is.

Beide die verlore seun en die ouer broer is egter selfsugtig. Die jonger seun se belangrikste oorweging is om ontslae te raak van die beperkinge wat sy ouerhuis en gesin op hom plaas, en vry te wees om in die wêreld met sy groot aantrekkingskrag te doen wat hy wil. Die ouer seun kla en kerm oor die opofferings wat hy moet maak en die luukshede waarop hy uitgemis het terwyl hy hard gewerk en verantwoordelik opgetree het. Hy waardeer nie sy vader se vreugde nie, want hy verstaan dit nie. Op die ou end onttrek die ouer broer, net soos die jonger broer voorheen gedoen het, homself van samesyn en gemeenskap met die vader.

Die barmhartige liefde van die vader hou die twee dele van die storie bymekaar. Uit liefde vir die jonger seun verwelkom die vader hom tuis. Uit liefde vir die ouer seun verlaat die vader die feesvieringe om aan die ouer seun sy handelinge te verduidelik en om hom ook in te nooi.

Alles wat die Vader het, behoort ook aan ons – of jy nou 'n nuwe Christen is of Hom reeds vir dekades volg. Besef ons altyd hoe lief Hy ons het?

Gebed: Vader, ons tree dikwels soos die ouer broer op. Deur u genade verwyder asseblief die blinddoek van ons oë sodat ons ander kan sien soos U hulle sien. Amen

Go to top