Louise Gevers
Let the words of my mouth and the meditation of my heart be acceptable in your sight, O LORD, my rock and my redeemer. Psalm 19:14, ESV
When you wake up on a Monday morning, struggling to emerge from the cocoon of sleep, what comes first to your mind? Sometimes thoughts, related fears or anxieties about what the new week holds, try to crowd in, creating dread in those waking moments.
But then, through our semi-consciousness, God cuts in – with a verse or a song – and, inspired, a surge of joy stirs in your spirit despite your sleepiness – enough to carry you for as long as you allow it as he becomes the focus, the “meditation of my heart” and his peace enters our being as we wait with him to prepare for the day.
The focus of our hearts always matters, because it shapes our minds. When thoughts take root they have a way of working into our words, and then our actions. So again, we’re reminded of the importance of guarding our hearts and keeping them pure – as Jeremiah tells us, “The heart is deceitful above all things, and desperately sick”. (Jeremiah17:9a) And God searches the heart and tests the mind, rewarding us justly according to what we have done. (Jeremiah 17:10)
When we confess our sins to God, we acknowledge that we sin against him – in thought, word and deed, and in what we have left undone. A heart made right before God, then, doesn’t stop at confession – it moves outward, into how we treat others: releasing grudges, refusing revenge, and choosing grace where we could choose harm.
Being alive to God means being sensitive to the leading of the Holy Spirit who assists us in giving of our very best to him in all things, enabling us to speak words, and have minds, worthy of him, aware that we fly hs flag in our hearts so that the world may see his love in the way that we live, work and go about our business. And just as Christ Jesus died once to sin for us all, and “lives to God” so we, also, “must consider [ourselves] dead to sin and alive to God in Christ Jesus.” (Romans 6:11)
Being alive to God means more than receiving forgiveness; it means extending it to others also. Jesus taught his disciples to pray, “Forgive us the wrongs we have done, as we forgive the wrongs that others have done to us.” (Matthew 6:12, GNT) Having been forgiven so completely ourselves, how can we withhold forgiveness from others?
Philip Yancey says that “the only thing harder than forgiveness is the alternative.”
A guarded, bitter heart may feel like self-protection, but it slowly poisons the one who carries it. Paul points to wise and constructive action – acceptable in God’s sight – as he urges the Ephesians not to grieve the Holy Spirit, but instead to “be kind to one another, tenderhearted, forgiving one another, as God in Christ forgave [us].” (Ephesians 4:30,32)
Prayer: Lord, my rock, make me alive to you always. May my heart shine with your love, always willing to forgive others as freely as you have forgiven me. Amen
Louise Gevers
Laat die woorde van my mond en die bepeinsing van my hart vir U aanvaarbaar wees, Here, my Rots en my Verlosser. Psalm 19:14, 2020-vertaling
Wanneer jy vroeg op 'n Maandagoggend wakker skrik, nog deur die slaap, waaraan dink jy eerste? Soms is dit gedagtes en gepaardgaande angs oor wat die week inhou wat in hierdie oomblikke van ontwaking navore kom.
Maar dikwels deur ons onderbewussyn tree God na vore – met 'n inspirerende teksvers of lied – en ondanks jou slaperigheid word jou gees met blydskap vervul, genoeg om jou deur te dra solank as jy toelaat dat Hy die fokuspunt is, "die bepeinsing van [jou] hart" en dan sal jy sy vrede ervaar terwyl Hy jou vir die dag voorberei.
Dit waarop ons harte fokus, is altyd belangrik want dit vorm ons gedagtes. Wanneer gedagtes posvat het hulle 'n manier om in ons woorde en aksies na vore te tree. Daarom word ons daaraan herinner om 'n wag voor ons mond te sit en ons gedagtes weg te hou van verkeerde dinge – want, soos Jeremia sê: "Die hart is bedriegliker as alles; dit is ongeneeslik." (Jeremia 17:9a) Die Here deursoek die hart en verstand en laat elkeen kry wat hy verdien volgens wat hy doen. (Lees: Jeremia 17:10)
Wanneer ons ons sonde voor God bely, erken ons dat ons teen Hom gesondig het – in gedagtes, woord en daad en in dit wat ons nagelaat het om te doen. 'n Hart wat reg is met God stop nie by sondebelydenis nie – dit word weerspieël in hoe ons ander behandel: afsien van 'n wrok, weier om wraak te neem, om te kies om genadig te wees eerder as om 'n persoon kwaad aan te doen.
Om lewend vir God te wees beteken dat ons ingestel is op die leiding van die Heilige Gees wat ons help om ons allerbeste in alle dinge aan Hom te gee, woorde te uiter en gedagtes te hê wat Hom waardig is, en ons bewus te hou van die feit dat sy vlag in ons harte wapper sodat die wêreld sy liefde kan sien op die manier hoe ons leef, werk en ons sake doen. Soos Jesus Christus eens en vir altyd vir ons sonde gesterf het en nou vir God leef, "beskou julleself dan so dat julle in Christus Jesus dood is vir die sonde, maar lewend vir God." (Romeine 6:11)
Om lewend vir God te wees beteken meer as om vergifnis te ontvang, dit beteken dat dit ook ander moet insluit. Jesus het sy dissipels geleer om te bid: "En vergeef ons ons skulde, soos ook ons hulle vergeef wat teenoor ons skuldig staan." (Matteus 6:12) Aangesien ons so volkome vergewe is, hoe kan ons vergifnis van ander weerhou?
Philip Yancey sê: "the only thing harder than forgiveness is the alternative.” [Die enigste ding moeiliker as vergifnis is die alternatief. – vrye vertaling]
'n Geslote, bitter hart mag miskien soos selfbeskerming voel, maar dit vergiftig stadig maar seker die eienaar daarvan. Paulus verwys na wyse, konstruktiewe gedrag – aanneemlik voor die aangesig van God – wanneer hy die Efesiërs waarsku om nie die Heilige Gees te bedroef nie, maar eerder "goedgesind teenoor mekaar [te wees], met innige meelewing, terwyl julle mekaar vergewe, soos God in Christus julle ook vergewe het." (Efesiërs 4:30,32)
Gebed: Here, my Rots, maak my lewendig vir U. Gee dat my hart sal oorloop met u liefde, en dat ek altyd gewillig sal wees om ander te vergewe soos U my vergewe het. Amen
Louise Gevers
But if we walk in the light, as he is in the light, we have fellowship with one another, and the blood of Jesus, his Son, purifies us from all sin. 1 John 7, NIV
To walk in the light is a radical thing. It’s not a single decision made once, but a daily attitude – a willingness to be seen, searched, and changed by God who is, himself light, and in whom “there is no darkness at all.” (1 John 1:5)
Walking in the light begins with looking at ourselves through God’s lens rather than our own. Left to ourselves, we tend to measure our lives by comparison with others, to our own past mistakes, to whatever standard feels most forgiving at the time. But God’s light exposes what we might otherwise excuse or overlook. It asks us to see ourselves as he sees us – honestly.
That kind of seeing requires listening.
We learn to recognise God's still, small voice – not always dramatic, but continual – speaking through Scripture, through the quiet prompting of the Spirit, through creation itself, and through the people he places around us. Walking in the light means becoming attentive to his Presence, which is often gentle rather than forceful and easily missed by the heart too busy, or too noisy, to notice.
As we draw closer to his light, we become unavoidably aware of our own sinfulness and our need of him. This is conviction; the Holy Spirit’s gracious work of showing us where we’ve drifted away from him into the shadows, precisely so that we might return: “If we claim we have fellowship with him yet walk in the darkness, we lie and do not walk by the truth.” (1 John 1:6)
And so walking in the light becomes a life of prayer – submitting to him, searching out his ways rather than insisting on our own, and, again and again, asking his forgiveness when we fall short. 1 John 1:7 promises that, as we walk in the light the blood of Jesus purifies us from all sin – fully. With that purification we are restored and experience the peace that nothing can shake and the quiet, returning joy of his salvation.
Walking in the light is a joy – not a burden; it’s the natural rhythm of a life lived close to God – alive to him – honest, attentive, repentant, and free. The alternative – fearfully walking in darkness, carrying our burdens, hiding from the truth, and further isolating us from God who is already waiting to forgive.
Prayer: All Highest, Glorious God, may I walk in your light today – honest before you, attentive to your voice, quick to confess when I have sinned. Purify me, restore me, and fill me again with the joy of your salvation, through Jesus Christ my Saviour, Amen.
Louise Gevers
Maar as ons in die lig lewe soos Hy in die lig is, het ons met mekaar deel aan dieselfde gemeenskap en reinig die bloed van Jesus, sy Seun, ons van elke sonde. 1 Johannes 1:7, 1983-vertaling
Om in die lig te leef, is iets radikaals. Dit is nie 'n besluit wat net een keer geneem word nie, maar daagliks – 'n gewilligheid om gesien, ondersoek en verander te word deur God wat self lig is, en "daar is geen duisternis in Hom nie". (1 Johannes 1:5)
Leef in die lig begin wanneer ons onsself deur God se oë sien eerder as deur ons eie. Wanneer ons aan onsself oorgelaat word, is ons geneig om ons lewens te meet deur dit te vergelyk met ander, met ons eie vorige foute, of met watter standaard ook al op daardie oomblik die meeste vergifnis bied. God se lig ontbloot egter dit waarvoor ons verskonings soek of nie raaksien nie. Dit vra van ons om onsself eerlik te sien soos Hy ons sien.
Daardie soort van raaksien, vereis ook luister.
Ons leer om God se stil stem te herken – nie altyd dramaties nie, maar voortdurend – wat deur die Skrif, deur die aansporing van die Gees, deur die Skepping en deur mense met ons praat. Leef in die lig beteken dat ons van God se teenwoordigheid bewus word, wat soms sag, eerder as kragtig, tot ons kom, en maklik gemis kan word deur 'n hart wat te besig is of as daar te veel geraas om ons is om dit op te merk.
Wanneer ons nader aan sy lig beweeg, word ons onvermydelik bewus van ons sonde en ons behoefte aan Hom. Hierdie oortuiging word in genade deur die Heilige Gees in ons bewerkstellig en wys ons wanneer ons van Hom weggedryf het tot in die skaduwees. Hy doen dit sodat ons kan terugkeer want "as ons beweer dat ons aan Hom deel het, en ons lewe in die duisternis, lieg ons en handel ons nie volgens die waarheid nie." (1 Johannes 1:6)
So word leef in die lig 'n lewe van gebed – in volkome oorgawe aan Hom soek ons sy weë eerder as ons eie, en keer op keer vra ons sy vergifnis waar ons tekortskiet. In 1 Johannes 1:7 lees ons die belofte dat as ons in die lig lewe sal die bloed van Jesus ons van elke sonde reinig. Met daardie reiniging word ons herstel en sal ons die vrede en die blydskap van sy verlossing beleef.
Leef in die lig is blydskap en nie 'n las nie. Dit is die natuurlike ritme van 'n lewe wat naby God geleef word – lewend vir Hom – eerlik, oplettend, berouvol en vry. Die alternatief is om in die duisternis te leef, ons eie laste te dra, weg te kruip vir die waarheid en onsself verder te isoleer van God wat reeds wag om ons te vergewe.
Gebed: Almagtige God, gee dat ek vandag in u lig sal leef – eerlik voor u aangesig en met aandag na u stem sal luister. Gee dat ek my sonde sal bely. Reinig my, herstel my en vul my weer met die blydskap van u verlossing, deur Jesus Christus my Verlosser. Amen
Ruanne van Zyl
Wees veral versigtig met wat in jou hart omgaan, want dit bepaal jou hele lewe. Spreuke 4:23, 1983-vertaling
Die hart waarvan hierdie vers praat, is nie net emosies nie, maar die sentrum van ons gedagtes, begeertes en motiewe. Alles wat ons doen, begin hier. Daarom sê God ons moet dit “veral versigtig” bewaak.
Ons harte word daagliks beïnvloed deur wat ons sien, hoor en oor dink. Negatiewe woorde, vergelyking met ander, vrees en bitterheid kan stil-stil wortelskiet. As ons dit nie aanspreek nie, begin dit ons houding en optrede beheer. 'n Onbewaakte hart lei tot 'n onrustige lewe.
Om jou hart te bewaak, beteken nie om koud of afgesluit te wees nie. Dit beteken om doelbewus te kies wat jy toelaat om jou binneste te vorm. Dit vra dat ons gereeld ons gedagtes aan God se waarheid toets. Wanneer leuens soos “ek is nie goed genoeg nie” of “niks sal verander nie” opkom, moet ons dit vervang met wat God sê.
'n Gesonde hart bring lewe. Dit lei tot geduld, liefde en wysheid in moeilike situasies. Wanneer ons hart vol vrede is, reageer ons anders op druk en konflik. Die kwaliteit van ons lewe word dus direk beïnvloed deur die toestand van ons binneste wêreld.
God is nie net geïnteresseerd in ons dade nie, maar in wat dit dryf. Wanneer ons Hom toelaat om ons harte te reinig en te vernuwe, verander Hy ons van binne na buite.
Gebed: Here, wys my wat in my hart nie van U af kom nie. Help my om my gedagtes te vul met u waarheid en my hart te bewaak sodat my lewe U eer. Amen.