I will give you a new heart and put a new spirit in you; I will remove from you your heart of stone and give you a heart of flesh. Ezekiel 36:26, NIV

 

What would we do without a heart? What would we be without a heart? Whether meant literally or figuratively, don’t we already know the answer?

 

Beating a hundred thousand times a day, and around two and a half to three billion times in an average lifetime, our hearts never rest, and yet they keep us alive. Not only that – we believe our emotions flow from our hearts, and that our state of being is affected by how we respond to them. In ancient Israel, this awareness extended to the whole inner self – mind, will and morals. However we see it, when our hearts are happy, we’re happy. But does that mean we are right with God?

 

Solomon recognised that a person’s actions reflect what is in their heart, and understood the importance of a person of integrity keeping the two in alignment. Of the heart he said, “... everything you do flows from it” (Proverbs 4:23) and warned us to “guard your heart”. The verse that follows recognises our power to discern right from wrong and to choose accordingly; he advises, “Keep your mouth free of perversity; keep corrupt talk far from your lips.” (Proverbs 4:24)

 

Very often it starts with insinuation, then the bending of the truth, then the thrill of a forbidden secret being told, resulting in the tantalising passing on of gossip – all things that go against the commandments to love God and love our neighbour, and against others besides – setting off the wildfire that James speaks of in his letter.

 

So what had happened to God’s people that their hearts hardened to such a degree that he vowed to replace them with a heart of flesh?

 

Quite simply, idolatry was at the heart of it all.

 

In the Beatitudes in Matthew 5, Jesus speaks of the “poor in spirit”, “those who mourn”, “the meek”, “those who hunger and thirst for righteousness”, “the merciful”, “the pure in heart”, “the peacemakers”, and “the persecuted”, calling them blessed. They are clearly the ones who show the spiritual sensitivity that the “heart of flesh” characterises: tenderness, mercy, a love of peace, a willingness to stand for what is right, and responsiveness to God – all qualities that had been eroded away in the Israelites.

 

The Beatitudes are a portrait of what a heart looks like once it’s been made new, and is exactly what God promised his exiled people: not better behaviour, but a heart altogether transformed. A soft heart, humble enough to mourn over sin, hunger for righteousness and show mercy, is not possible with willpower alone – it requires complete surrender. We can only bring him the heart we have, however hardened, and let him do what only he can do.

 

Prayer: Gracious Lord, search my hard heart today. Remove my stubbornness or resistance to your will. Please give me a heart of flesh – tender, merciful and truly yours. Amen

 

 

Wat sal ons sonder 'n hart doen? Wat is ons sonder 'n hart? Of dit nou letterlik of figuurlik is, ken ons nie reeds die antwoord nie?

 

Die hart klop ongeveer 'n 100 000 keer per dag en sowat twee tot drie miljard keer in 'n gemiddelde leeftyd. Ons harte rus nooit en dit hou ons aan die lewe. Nie net dit nie – ons glo dat ons emosies uit ons harte voortvloei en dat ons gemoedstoestand bepaal word deur hoe ons daarop reageer. In antieke Israel het hierdie bewustheid die hele innerlike self – verstand, siel en waardes – ingesluit. Hoe ons ook al daarna kyk, wanneer ons harte gelukkig is, is ons gelukkig. Maar beteken dit noodwendig dat ons reg is met God?

 

Salomo herken dat 'n persoon se aksies 'n refleksie is van wat in sy hart is, en hy verstaan dat 'n persoon met integriteit weet hoe om 'n balans tussen die twee te hou. Oor die hart waarsku hy ons: "Wees veral versigtig met wat in jou hart omgaan, want dit bepaal jou hele lewe." (Spreuke 4:23) Die daaropvolgende vers erken ons vermoë om tussen reg en verkeerd te kan onderskei en daarvolgens te kies: "Bly weg van 'n mond wat valsheid verkondig, en slinkse lippe, hou dit ver van jou." (Spreuke 4:24, 2020-vertaling)

 

Dikwels begin dit by 'n insinuasie, dan word die waarheid 'n bietjie verdraai, 'n geheim word met smaak oorvertel en dit het dan 'n geskinder tot gevolg – alles dinge wat reëlreg indruis teen die gebod om God bo alles lief te hê en jou naaste soos jouself – wat die vuur aansteek waarna Jakobus in sy brief verwys.

 

Wat het met God se volk gebeur dat hulle harte so verhard is dat Hy beloof om dit met harte van vleis te vervang?

 

Doodeenvoudig, afgodediens was die oorsaak.

 

In die bergrede (Matteus 5) verwys Jesus na die "armes van gees", "dié wat treur", "die sagmoediges", "dié wat honger en dors na geregtigheid", "die barmhartiges", "dié wat suiwer van hart is", "die vredemakers" en "dié wat vervolg word", en Hy noem hulle gelukkig. Dit is duidelik dat hulle diegene is wat die geestelike sensitiwiteit eie aan die "hart van vleis" uitleef: teerheid, genade, 'n liefde vir vrede, gewillig om op te staan vir geregtigheid en ontvanklik is vir God – alles kwaliteite wat die Israeliete verloor het.

 

Die bergrede is 'n portret van hoe 'n hart daaruit sien as dit nuut gemaak is, en dit is presies wat God aan sy volk in ballingskap beloof het: nie beter gedrag nie, maar 'n hart wat volkome verander is. 'n Sagte hart wat daartoe in staat is om oor die sonde berou te hê, wat honger na geregtigheid en genade kan betoon, is nie die gevolg van slegs wilskrag nie – dit vereis volkome oorgawe. Ons kan slegs die hart wat ons het na Hom toe bring, hoe verhard ook al, en Hom toelaat om te doen wat slegs Hy kan.

 

Gebed: Genadige Here Jesus, verwyder asseblief my hardkoppigheid en my weerstand teen u wil. Gee asseblief aan my 'n hart van vleis – sagmoedig, genadig, een wat waarlik aan U behoort. Amen