Ewald Schmidt
Consequently, you are no longer foreigners and strangers, but fellow citizens with God’s people and also members of his household ... Ephesians 2:19, NIV
The Christian faith was never meant to be a lonely journey, yet many believers today live with the feeling that they stand alone in their faith. Some feel isolated because their faith is not always shared by the people around them. Others become discouraged and think they must be strong enough to handle everything on their own.
But the gospel tells a different story. When God saves us, he does not only save us as individuals – but he also brings us into a new family.
Paul writes in Ephesians that we are no longer strangers and outsiders. We are not foreigners in God’s kingdom anymore. Through Jesus we have become fellow citizens together with all believers. Even more than that: we are members of God’s household. It is a beautiful picture of the church, which is not merely an organisation or an institution; it is a family.
In a family, people do not stand alone. They carry one another’s burdens. They encourage each other when the road becomes difficult. They pray for one another, weep together, and celebrate together. This is how God intended for it to be for his church.
Paul uses another image as well: he says that we are like living stones being built together into a temple in which God lives by his Spirit. No single stone forms the building on its own. Every stone has a place, and together they form something far greater than the individual parts.
This means that my faith is never only about “God and me.” God calls me to live, grow, and serve him together with other believers. In the congregation we learn to listen to God’s Word together, to pray together, and to share in one another’s lives.
Gratitude for the church therefore means that I do not take the congregation for granted. The people sitting next to me in the church pews are not random strangers; they are my brothers and sisters in Christ. We belong to one another and are each other’s keepers because we belong to him.
When the world feels uncertain and when faith feels heavy, the church reminds me: you are not walking this road alone, God has given you a family.
Prayer: Lord, thank you for the gift of your church. Thank you that I do not have to stand alone in my faith, but that I am part of a family of believers. Help me to fulfil my role in this family with love and a spirit of service, to the glory of your name. Amen.
Ewald Schmidt
Julle is dus nie meer ver van God af nie, nie bywoners nie, maar medeburgers van die gelowiges en lede van die huisgesin van God. Efesiërs 2:19. 1983-vertaling
Die Christelike geloof is nooit bedoel om 'n eensame pad te wees nie. Tog leef baie gelowiges vandag met die gevoel dat hulle alleen staan in hulle geloof. Party voel afgesonder omdat hulle geloof nie altyd deur die mense rondom hulle gedeel word nie. Ander raak moedeloos en dink hulle moet self sterk genoeg wees om alles alleen te hanteer.
Maar die evangelie vertel 'n ander storie. Wanneer God ons red, red Hy ons nie net as individue nie – Hy bring ons ook in 'n nuwe familie in.
Paulus skryf in Efesiërs dat ons nie meer vreemdelinge en bywoners is nie. Ons is nie buitestanders in God se koninkryk nie. Deur Jesus het ons medeburgers geword saam met al die gelowiges. Meer nog: ons is lede van God se huisgesin. Dit is 'n pragtige beeld van die kerk. Die kerk is nie bloot 'n organisasie of 'n instelling nie; dit is 'n familie.
In 'n familie staan mense nie alleen nie. Hulle dra mekaar se laste. Hulle bemoedig mekaar wanneer die pad moeilik raak. Hulle bid vir mekaar, huil saam en vier saam. So het God dit bedoel vir sy kerk.
Paulus gebruik nog 'n beeld: hy sê ons is soos lewende stene wat saam opgebou word tot 'n tempel waarin God deur sy Gees woon. Geen enkele steen vorm die gebou op sy eie nie. Elke steen het 'n plek, en saam vorm hulle iets wat baie groter is as die individuele dele.
Dit beteken dat my geloof nooit net oor “ek en God” gaan nie. God roep my om saam met ander gelowiges te leef, te groei en Hom te dien. In die gemeente leer ons saam luister na God se Woord, saam bid en saam dra aan mekaar se lewens.
Dankbaarheid vir die kerk beteken daarom dat ek die gemeente nie as vanselfsprekend beskou nie. Die mense langs my in die kerkbank is nie toevallige vreemdelinge nie; hulle is my broers en susters in Christus. Ons behoort aan mekaar omdat ons saam aan Hom behoort.
Wanneer die wêreld onseker raak, wanneer geloof soms swaar voel, herinner die kerk my: jy stap nie hierdie pad alleen nie. God het vir jou 'n familie gegee.
Gebed: Here, dankie vir die gawe van u kerk. Dankie dat ek nie alleen hoef te staan in my geloof nie, maar deel is van 'n familie van gelowiges. Help my om my plek in hierdie familie met liefde en diensbaarheid te leef, tot eer van u Naam. Amen.
Ewald Schmidt
For we know that our old self was crucified with him so that the body ruled by sin might be done away with, that we should no longer be slaves to sin – because anyone who has died has been set free from sin. Romans 6:6-7, NIV
Many believers struggle with the same question: If I truly belong to Christ, why do I still struggle with sin? Sometimes it feels as if the old patterns in my life are still strong – wrong words, wrong thoughts, and wrong habits that keep appearing again. It can make a person wonder whether real transformation has truly taken place.
But Romans 6 offers us an important truth: In Christ, our relationship with sin changes radically.
Paul says that our “old self” was crucified with Christ. This means that the power sin once had over us has been broken. Before we came to salvation, we were like slaves under a harsh master. Sin controlled our thinking, our desires, and our actions. We could not truly choose to serve God freely.
But through Jesus’ death and resurrection, something fundamental changed. The chains have been broken. The old master no longer has the same authority over us. That is why Paul also says: “For sin shall no longer be your master, because you are not under the law, but under grace.” (Romans 6:14)
This does not mean that believers now live sinless lives. We remain people who must struggle daily against our old nature. The difference, however, is that sin no longer has the final word. We are no longer slaves. In Christ we have received a new identity and renewed strength through the Holy Spirit.
Therefore, Paul calls us to offer our bodies to God as instruments of righteousness. In other words, the victory Christ has won must now become visible in the way we live. Every time we choose to obey the Lord, something of this new freedom becomes visible.
Gratitude for victory over the power of sin does not mean that I am perfect, it means that I know I am no longer trapped. I can rise again when I fall. I can return to the Lord. I can grow in obedience, because Christ has already won the decisive victory.
The gospel therefore says: not sinless, but no longer a slave.
And that is reason enough to have deep gratitude.
Prayer: Lord, thank you that through Jesus, you have broken the power of sin. Thank you that I no longer have to be a slave to sin. Through your Spirit, give me the strength to live for you each day and to offer my life as an instrument of your righteousness. Amen.
Ewald Schmidt
Dit weet ons: dat ons ou mens saam met Hom gekruisig is, sodat ons sondige bestaan tot niet gemaak kan word, en ons nie meer slawe van die sonde sal wees nie. Romeine 6:6, 2020-vertaling
Baie gelowiges worstel met dieselfde vraag: As ek regtig aan Christus behoort, hoekom sukkel ek nog met sonde? Soms voel dit asof die ou patrone in my lewe steeds ‘n groot invloed op my het – verkeerde woorde, verkeerde gedagtes, verkeerde gewoontes wat weer opduik. Dit kan 'n mens laat wonder of daar werklik verandering in jou lewe plaasgevind het.
Maar Romeine 6 bring vir ons 'n belangrike waarheid: In Christus het ons verhouding met sonde radikaal verander.
Paulus sê ons “ou mens” is saam met Christus gekruisig. Dit beteken dat die mag wat sonde oor ons gehad het, gebreek is. Voor ons tot geloof gekom het, was ons soos slawe onder 'n harde meester. Sonde het ons denke, ons begeertes en ons dade beheer. Ons kon nie regtig uit vrye wil kies om God te dien nie.
Maar deur Jesus se dood en opstanding het daar iets fundamenteel verander. Die kettings is gebreek. Die ou meester het nie meer dieselfde houvas op ons nie. Paulus sê daarom: “Die sonde mag beslis nie oor julle heers nie; julle is immers nie onder die wet nie, maar onder die genade.” (Romeine 6:14)
Dit beteken nie dat gelowiges nou regkry om sondeloos te leef nie. Ons bly mense wat elke dag moet stry teen ons ou natuur. Die verskil is egter dat sonde nie meer die laaste woord het nie. Ons is nie meer slawe nie. In Christus het ons 'n nuwe identiteit en 'n nuwe krag ontvang deur die Heilige Gees.
Daarom roep Paulus ons ook op om ons liggame beskikbaar te stel vir God – as instrumente in diens van God. Met ander woorde: die oorwinning wat Christus behaal het, moet nou sigbaar word in hoe ons leef. Elke keer wanneer ons kies om die Here te gehoorsaam, sien ons iets van hierdie nuwe vryheid.
Dankbaarheid vir oorwinning oor sonde se mag beteken dus nie dat ek perfek is nie. Dit beteken dat ek weet ek is nie meer vasgevang in sonde nie. Ek kan opstaan wanneer ek val. Ek kan weer na die Here toe kom. Ek kan groei in gehoorsaamheid, omdat Christus reeds die beslissende oorwinning behaal het.
Die evangelie sê dus: nie sondeloos nie, maar ook nie meer slaaf nie.
En dit is rede vir diepe dankbaarheid.
Gebed: Here, dankie dat U deur Jesus die mag van sonde gebreek het. Dankie dat ek nie meer 'n slaaf van sonde hoef te wees nie. Gee my deur u Gees die krag om elke dag vir U te leef en om my lewe beskikbaar te stel as 'n instrument van u geregtigheid. Amen.
Ruanne van Zyl
Wees veral versigtig met wat in jou hart omgaan, want dit bepaal jou hele lewe. Spreuke 4:23, 1983-vertaling
Die hart waarvan hierdie vers praat, is nie net emosies nie, maar die sentrum van ons gedagtes, begeertes en motiewe. Alles wat ons doen, begin hier. Daarom sê God ons moet dit “veral versigtig” bewaak.
Ons harte word daagliks beïnvloed deur wat ons sien, hoor en oor dink. Negatiewe woorde, vergelyking met ander, vrees en bitterheid kan stil-stil wortelskiet. As ons dit nie aanspreek nie, begin dit ons houding en optrede beheer. 'n Onbewaakte hart lei tot 'n onrustige lewe.
Om jou hart te bewaak, beteken nie om koud of afgesluit te wees nie. Dit beteken om doelbewus te kies wat jy toelaat om jou binneste te vorm. Dit vra dat ons gereeld ons gedagtes aan God se waarheid toets. Wanneer leuens soos “ek is nie goed genoeg nie” of “niks sal verander nie” opkom, moet ons dit vervang met wat God sê.
'n Gesonde hart bring lewe. Dit lei tot geduld, liefde en wysheid in moeilike situasies. Wanneer ons hart vol vrede is, reageer ons anders op druk en konflik. Die kwaliteit van ons lewe word dus direk beïnvloed deur die toestand van ons binneste wêreld.
God is nie net geïnteresseerd in ons dade nie, maar in wat dit dryf. Wanneer ons Hom toelaat om ons harte te reinig en te vernuwe, verander Hy ons van binne na buite.
Gebed: Here, wys my wat in my hart nie van U af kom nie. Help my om my gedagtes te vul met u waarheid en my hart te bewaak sodat my lewe U eer. Amen.