Louise Gevers
Incline your ear O LORD and hear; open your eyes O LORD, and see; and hear all the words of Sennacherib, which he has sent to mock the living God. Isaiah 37:17, ESV
Where do you go when faced with a seemingly insurmountable problem – one where, from every angle, the outcome appears bleak?
Hezekiah faced such an unenviable situation.
The Rabshakeh (field commander) of mighty Assyria was at Jerusalem’s wall with a large army – belligerent, taunting Hezekiah, mocking God, and trying to intimidate the officials on the wall, along with the people around them. Judah’s people were already at a point of weakness, in no position to confront this mighty foe, who threatened that they were doomed “to eat their own dung and drink their own urine,” (Isaiah 36:12) while promising that if they made their peace with [him]," (Isaiah 36:16) they would receive special treatment – until they were carried away to a land like their own. Something really to anticipate!
The Northern Kingdom had succumbed to the Assyrians years before, and Hezekiah had since discovered that Pharaoh’s promise to help Israel was fruitless – leaving Judah devoid of allies. Humanly speaking, Hezekiah had nowhere to turn; but he was not a king without hope.
Isaiah had prophesied that the Assyrians would not destroy Jerusalem (Isaiah10:24-27), and now Hezekiah turned to God, trusting him to help them in their dire situation. Recognising God’s greatness and his own weakness, Hezekiah humbled himself – putting on sackcloth, going into the temple, and sending a message to Isaiah, asking him to “pray for the remnant that still survives”. (Isaiah 37:4)
Unbeknown to Hezekiah, God had already begun to answer his prayer even as he persisted in faith, pleading that God would deliver them.
“Do not be afraid because of the words that you have heard” (Isaiah 37:6) were the welcome words Hezekiah received back from the prophet. God already had a plan for the Assyrians’ downfall, and Judah would be delivered.
When we know how mighty God is, we also know that he is not mocked – not then and not now. Like Hezekiah, we are able to turn to him in difficult times. We too live in a world where some people have little regard for God, and little regard for the plight of others; and like him, we sometimes feel that whichever way we turn, there is a problem to face or an enemy to contend with – an illness, a need, an attack or perhaps the enemy, Time.
Even the best plans sometimes have a way of going awry, and it becomes difficult to know what to focus on first; someone you once trusted has let you down, and you have been left with the pieces. But God is in control, and we need only turn to him and, in faith, trust him to see us through – all to his honour and glory.
Prayer: “Lord, be gracious to us; we long for you. Be our strength every morning, our salvation in time of distress.” (Isaiah 33:2, NIV) You are our God; we trust in you alone. Amen
Louise Gevers
Draai u oor na my, Here, en luister! Here, maak u oë oop en kyk! Hoor al die woorde van Sanherib wat hy met boodskappers gestuur het om die lewende God uit te tart! Jesaja 37:17, 2020-vertaling
Na wie gaan jy wanneer jy 'n oënskynlik onoorkomelike probleem het – een waar die uitkoms uit elke hoek baie somber blyk te wees?
Hiskia het so 'n onbenydenswaardige situasie in die gesig gestaar.
Die rabsakee (hoofadjudant) van die magtige Assirië was by Jerusalem se muur met 'n magtige leër – lus vir oorlog, besig om Hiskia te tart en met God te spot. Hulle het probeer om die amptenare op die muur en die mense rondom hulle te intimideer. Die volk van Juda was reeds swak en in geen posisie om die magtige vyand te konfronteer nie. Die vyand het hulle gedreig dat hulle hulle eie "ontlasting sal eet en hulle urine sal drink" (Jesaja 36:12), terwyl daar beloof is dat as hulle met die koning van Assirië " 'n ooreenkoms aangaan" (Jesaja 36:16) hulle spesiale behandeling sal ontvang totdat hulle weggeneem word na 'n land soos hulle land. Iets om na uit te sien!
Die noordelike koninkryk van Israel het reeds jare tevore aan die Assiriërs oorgegee en Hiskia het sedertdien uitgevind dat die farao se belofte om Israel te help vrugteloos was – dit het Juda sonder enige bondgenote gelaat. Menslik gesproke het Hiskia nêrens heen gehad om hom te wend nie; maar hy was nie 'n koning sonder hoop nie.
Jesaja het geprofeteer dat die Assiriërs nie Jerusalem sou vernietig nie. (Jesaja 10:24-27) Hiskia het nou na God gedraai en Hom vertrou om hulle in hierdie haglike situasie te help. Hy het God se grootheid en sy eie swakheid erken, homself verneder sy klere geskeur, 'n roukleed omgehang en na die tempel gegaan. (Jesaja 37:1) Hy het 'n boodskap aan Jesaja gestuur en hom gevra om te bid "ter wille van die res wat nog oorgebly het." (Jesaja 37:4)
Sonder Hiskia se wete het God reeds begin om sy gebed te beantwoord, selfs terwyl hy in die geloof volhard en by God gepleit het om hulle te verlos.
“Moenie bang wees vir die woorde wat jy gehoor het ..." (Jesaja 37:6) was die welkome woorde wat Hiskia van die profeet terugontvang het. God het reeds 'n plan gehad vir die ondergang van die Assiriërs en om Juda te verlos.
As ons weet hoe magtig God is, weet ons ook dat daar nie met Hom gespot moet word nie – nie toe nie en ook nie nou nie. Soos Hiskia kan ons ons ook tot Hom wend in moeilike tye. Ons leef ook in 'n wêreld waar sommige mense min agting vir God het en feitlik geen respek vir die lot van ander nie. Soos Hiskia, voel ons ook soms dat ons ons nêrens kan draai of daar is 'n probleem om te oorkom of 'n vyand om mee rekening te hou nie – siekte, 'n behoefte, 'n aanval of miskien die groot vyand – tyd.
Selfs ons beste planne loop soms skeef, en dit is moeilik om te weet waarop om eerste te fokus. Miskien het iemand wat jy vertrou jou in die steek gelaat en jy moet nou die stukke optel, maar God is in beheer en ons moet slegs in die geloof na Hom draai en Hom vertrou om ons te help – alles tot sy eer en verheerliking.
Gebed: Here, wees ons genadig! Op U wag ons. Wees elke oggend ons krag, ja, ons verlossing in 'n tyd van nood." (Jesaja 33:2) U is ons God. Op U alleen vertrou ons. Amen
Louise Gevers
Hezekiah trusted in the Lord, the God of Israel. There was no-one like him among all the kings of Judah, either before him or after him. 2 Kings 18:5, NIV
Many years ago, King Hezekiah caused me an embarrassing moment at a youth Bible quiz. Not being very well read in the Old Testament, I said in response to a question that Hezekiah was a book of the Bible – when, in fact, he is regarded as unrivalled among the kings of Judah. “He did what was right in the eyes of the Lord, just as his father David had done.” (2 Kings 18:3)
During a period of illness, I was able to catch up on his reign, and discovered how faithful and righteous he was.
The writer of Kings tells us this was because “He held fast to the Lord and did not cease to follow him; he kept the commands the Lord had given Moses.” (2 Kings 18:6) This was something Hezekiah took very seriously. His father, Ahaz, had rejected David’s legacy of righteousness, modelling his reign instead on the kings of Israel who embraced the idolatry of the Canaanite religions – hardly setting him a good example.
Hezekiah was certainly no ‘chip off the old block’. He got rid of everything idolatrous – the high places, the sacred stones, the Asherah poles – and broke into pieces the bronze snake that Moses had made in the desert. Once a reminder of who to worship, it had itself become an object of worship, and was even given a name: Nehushtan.
Hezekiah knew the commands God had given Moses, and understood that keeping them obediently meant nothing if they were not embraced and whole-heartedly performed – just as Jesus would later teach in the Sermon on the Mount (Matthew 5), and as would Paul would later experience, and teach about, himself. The letter of the Law without the spirit of the Law is not righteousness. Fulfilment of God’s way was never just adherence to a set of laws devoid of love, understanding, or grace for others
We don’t need to look very far to see the idolatry of our time – it is rife. Idolatry is anything that absorbs our heart and time and holds first place in our lives above God – anything we devote ourselves to at any cost. We need only look at how we spend our time and money to assess who, or what, holds the greatest importance to us, and provides our core identity, security and worth.
Hezekiah's story challenges us to ask what our own "Nehushtans" might be — good things, even God-given things, that have quietly become substitutes for God himself. Like Hezekiah, may we have the courage to clear away whatever competes for first place in our hearts, and to hold fast to the Lord, not merely in outward observance, but in wholehearted devotion — trusting him above every false security this world offers.
Prayer: Father God, I trust in you alone. Help me always to do “what is right in your eyes” and to reject any Nehushtan of my own making. AAmen
Louise Gevers
Hiskia het op die Here die God van Israel vertrou. Nie een van al die konings van Juda voor of na Hiskia was soos hy nie. 2 Konings 18:5, 1983-vertaling
Baie jare gelede het koning Hiskia tydens 'n Bybelvasvra vir die jeug vir my 'n groot verleentheid veroorsaak. Ek het nie die Ou Testament baie goed geken nie, en het in antwoord op 'n vraag gesê Hiskia is 'n boek in die Bybel – terrwyl hy inderdaad onvergelykbaar tussen die konings van Juda was. "Hiskia het gedoen wat reg is in die oë van die Here en het in alles die voorbeeld van sy voorvader Dawid gevolg." (2 Konings 18:3)
Tydens 'n siekbed was dit vir my moontlik om meer oor sy bewind te leer en het ek ontdek net hoe getrou en regverdig hy was.
Die skrywer van die Koningsboeke noem dat dit die geval was omdat "Hy het aan die Here vasgehou en nie van Hom weggedraai nie. Hy het sy gebooie, dit wat die Here Moses beveel het, nagekom." (2 Konings 18:6, 2020-vertaling) Hierdie was iets wat Hiskia baie ernstig opgeneem het. Sy vader, Agas, het Dawid se nalatenskap van regverdigheid verwerp, en sy bewind eerder gebou volgens die voorbeeld van die konings van Israel wat die afgode van die Kanaänietiese godsdienste aangehang het – nou nie juis 'n goeie voorbeeld vir hom nie.
Hiskia was definitief nie 'n geval van "die appel val nie ver van die boom nie". Hy het van al die afgodsbeelde ontslae geraak – die hoogtes, die klippilare en die gewyde pale – en selfs van die koperslang wat Moses in die woestyn gemaak het. Dit was bedoel om mense te herinner wie om te aanbid, maar nou het dit 'n voorwerp van aanbidding geword en is selfs 'n naam gegee: Negustan.
Hiskia het die gebooie wat God aan Moses gegee het, geken. Hy het ook verstaan om hulle te gehoorsaam beteken niks as hulle nie aanvaar en heelhartig uitgeleef word nie – net soos Jesus later in die Bergpredikasie (Matteus 5) sou leer, en Paulus later sou ondervind en verkondig. Die letter van die Wet sonder die gees van die Wet is nie geregtigheid nie. Die vervulling van God se weë was nooit bedoel as 'n stel reëls wat aangehang moet word sonder liefde, begrip of genade vir ander nie.
Ons hoef nie ver te soek na die afgode van ons tyd nie – dit floreer. Afgode is enigiets wat ons hart en tyd oorheers en bo God in ons lewe gestel word – enigiets waarop ons ons volkome toespits. Ons hoef net te kyk hoe ons ons geld en tyd bestee om te besef wie of wat die belangrikste vir ons is en aan ons identiteit, sekuriteit en waarde gee.
Hiskia se verhaal daag ons uit om te vra wat is ons eie "Negustan" – goeie dinge, selfs Godgegewe dinge, wat stil-stil plaasvervangers vir God geword het. Mag ons, soos Hiskia, die moed hê om alles te verwyder wat in ons harte met God meeding om eerste plek en aan Hom vashou, nie bloot deur uiterlike aanhang nie, maar deur heelhartige toewyding. Mag ons Hom vertrou bo alle vals sekuriteit wat hierdie wêreld ons bied.
Gebed: Hemelse Vader, ek vertrou op U alleen. Help my om altyd te doen wat reg is in u oë en enige "Negustan" in my lewe te verwerp. Amen
Ruanne van Zyl
Wees veral versigtig met wat in jou hart omgaan, want dit bepaal jou hele lewe. Spreuke 4:23, 1983-vertaling
Die hart waarvan hierdie vers praat, is nie net emosies nie, maar die sentrum van ons gedagtes, begeertes en motiewe. Alles wat ons doen, begin hier. Daarom sê God ons moet dit “veral versigtig” bewaak.
Ons harte word daagliks beïnvloed deur wat ons sien, hoor en oor dink. Negatiewe woorde, vergelyking met ander, vrees en bitterheid kan stil-stil wortelskiet. As ons dit nie aanspreek nie, begin dit ons houding en optrede beheer. 'n Onbewaakte hart lei tot 'n onrustige lewe.
Om jou hart te bewaak, beteken nie om koud of afgesluit te wees nie. Dit beteken om doelbewus te kies wat jy toelaat om jou binneste te vorm. Dit vra dat ons gereeld ons gedagtes aan God se waarheid toets. Wanneer leuens soos “ek is nie goed genoeg nie” of “niks sal verander nie” opkom, moet ons dit vervang met wat God sê.
'n Gesonde hart bring lewe. Dit lei tot geduld, liefde en wysheid in moeilike situasies. Wanneer ons hart vol vrede is, reageer ons anders op druk en konflik. Die kwaliteit van ons lewe word dus direk beïnvloed deur die toestand van ons binneste wêreld.
God is nie net geïnteresseerd in ons dade nie, maar in wat dit dryf. Wanneer ons Hom toelaat om ons harte te reinig en te vernuwe, verander Hy ons van binne na buite.
Gebed: Here, wys my wat in my hart nie van U af kom nie. Help my om my gedagtes te vul met u waarheid en my hart te bewaak sodat my lewe U eer. Amen.