Imogen Campbell
If any of you lacks wisdom, you should ask God, who gives generously to all without finding fault, and it will be given to you. But when you ask, you must believe and not doubt, because the one who doubts is like a wave of the sea, blown and tossed by the wind. That person should not expect to receive anything from the Lord. Such a person is double-minded and unstable in all they do. James 1:5-8, NIV
Only two people in history have ever done the physically impossible – walked on water successfully. One of them was Jesus and the other, his fired-up disciple. One rock solid and the other capricious.
Psalm 77:19 speaks of God treading a path through the sea, his footprints unseen. It is reminiscent of the way God opened the Red Sea to save the Israelites when they were being pursued by the Egyptians.
In Charles Edward Jefferson’s "Jesus the same" he writes, “Look down across the ages and see the great men, how they are swayed and tossed by the winds and storms; but there above them all rises this man of Galilee like some majestic mountain.” As I said, rock solid!
On the other hand, the only other man to walk on water is one known to be more impulsive. Peter, providentially, had plenty of run-ins and memories with Jesus that took place in water or at the water’s edge. He was first called to be a disciple besides the Sea of Galilee, and then when Jesus was in his boat – a miraculous catch of fish convinced Peter of his sinfulness in the face of this God-man.
Then, in one of the most remarkable accounts recorded in Matthew 14:22–33, Peter joins Jesus on the water. I am sure the magnitude of it would have been overshadowed by Jesus’ words to Peter as he sank, ”Why did you doubt?” Peter’s focus had drifted and all he could see was the wind that had been buffeting their boat for hours.
It is a vivid depiction of today’s passage from James. It clearly reveals that our steadiness is a matter of focus. When we doubt, the wind of our problems steals the steely focus we should have on God. As a result, we become like waves – unstable and double-minded. Stress, fear and anxiety are sure to follow, while calm reflection, inner peace and logical decision-making escape us.
I battle with “seeing the wind” sometimes, do you? What will it take for us to keep our eyes fixed on the Rock instead, solid in our faith, and assured that he will catch us no matter what.
Prayer: Lord Jesus, that night on the water, Peter needed saving and you were right there to lend a helping hand. Let us not forget to stand in awe of such a Saviour. Amen.
Imogen Campbell
As een van julle wysheid kortkom, moet hy dit van God bid, en Hy sal dit aan hom gee, want God gee aan almal sonder voorbehoud en sonder verwyt. Maar 'n mens moet gelowig bid en nie twyfel nie, want iemand wat twyfel, is soos 'n brander in die see wat deur die wind aangejaag en heen en weer gedryf word. So 'n mens wat altyd aan die twyfel is en onbestendig is in al sy doen en late, moet nie dink dat hy iets van die Here sal ontvang nie. Jakobus 1:5-8, 1983-vertaling
Slegs twee mense in die geskiedenis het ooit die fisies onmoontlike gedoen – suksesvol op water geloop. Een van hulle was Jesus en die ander sy intense dissipel. Een was rotsvas en die ander een wispelturig en impulsief.
In Psalm 77:20 sê die psalmis oor God: "Deur die see loop u pad, u weg deur massas water, maar u spore was onherkenbaar." (2020-vertaling) Dit herinner 'n mens aan die manier wat God die Rietsee in twee gedeel het om die Israeliete te red toe hulle deur die Egiptenare agtervolg is.
In "Jesus te same" skryf Charles Edward Jefferson, “Look down across the ages and see the great men, how they are swayed and tossed by the winds and storms; but there above them all rises this man of Galilee like some majestic mountain.” [Kyk terug oor die eeue en sien al die belangrike mense, hoe hulle deur die winde en storms rondgeslinger is; maar daar bo hulle almal verrys hierdie man van Galilea, soos 'n majestueuse berg. – vrye vertaling] Soos ek gesê het, rotsvas!
Aan die anderkant, is die enigste ander man wat op water geloop het bekend vir sy impulsiwiteit. Deur die voorsienigheid, het baie van Petrus se ontmoetings met Jesus in die water of aan die waterkant plaasgevind waar daar baie herinneringe gemaak is. Hy is langs die See van Galilea geroep om 'n dissipel te word, en toe Jesus op 'n keer in sy vissersboot was, het 'n wonderbaarlike vangs Petrus, in die teenwoordigheid van die God-mens, van sy sonde oortuig.
Toe, in een van die merkwaardigste weergawes, soos opgeteken in Matteurs 14:22-23, sluit Petrus by Jesus aan op die water. Ek dink die grootsheid van hierdie gebeure word egter oorskadu deur Jesus se woorde toe Petrus begin sink het: “Kleingelowige, waarom het jy begin twyfel?” Petrus se fokus het weg van Jesus af beweeg, en al wat hy kon sien was die wind wat hulle boot vir ure rondgewaai het.
Die gebeure illustreer vandag se teks uit Jakobus baie mooi. Dit is duidelik dat ons bestendigheid van ons fokus afhang. Wanneer ons twyfel, steel ons probleme die vaste fokus wat ons op God moet hê. Met die gevolg, ons word soos branders – onbestendig in al ons doen en late. Stres en angs is gewoonlik die gevolg, terwyl kalm nadenke, innerlike vrede en logiese besluitneming ons ontglip.
Ek voer dikwels 'n stryd met "die sterk wind", wat van jou? Wat sal dit neem om eerder ons oë op die Rots gerig te hou, vas in ons geloof en verseker dat Hy ons sal vang, maak nie saak wat nie?
Gebed: Here, die nag op die see toe Petrus gered moes word, was U reg daar om hom te help. Help ons om nooit te vergeet hoe 'n groot en wonderlike Verlosser ons het nie. Amen
Imogen Campbell
As evening approached, there came a rich man from Arimathea, named Joseph, who had himself become a disciple of Jesus. Going to Pilate, he asked for Jesus’ body, and Pilate ordered that it be given to him. Joseph took the body, wrapped it in a clean linen cloth, and placed it in his own new tomb that he had cut out of the rock. He rolled a big stone in front of the entrance to the tomb and went away. Matthew 27:57-60, NIV
Jesus’ earthly life was bookended by men named Joseph. Both were called upon to obey God in difficult circumstances; one had even been destined to shoulder the responsibility of raising the God-man.
In death, Joseph of Arimathea stepped out of the shadows to do something remarkable. A member of the Sanhedrin, Joseph was well known in the community, wealthy and respected. But it had turned out to be trappings of sorts, as his faith in Jesus put him at loggerheads with the position of the religious establishment.
That day, when the Sanhedrin was eventually responsible for sentencing Jesus to death, the conflict in Joseph’s heart and mind came to a head. He knew that Jesus was innocent. Those hours of darkness followed by a quake and splitting of rocks in Jerusalem would not have left him unaffected.
Like so many saints called according to God’s purpose, his conviction may have driven him to action. God’s promptings up to that point may have started to make sense. Like Mordecai had told Esther all those centuries ago, it could be that he, too, understood that he had come to assume his position for a time like that day.
I stand in awe that God had already placed it on his heart to prepare this tomb. I think if it were me, I would wonder whether my last days were fast approaching – with trepidation too. Yet, he obeyed.
Boldly, he threw off the shackles of secrecy and went to ask for the body of Jesus amid intense opposition. He put the Son of God in his temporary cave where he would spend three days – the sign of his Messiahship.
Joseph had the singular privilege of laying the Messiah to rest – no one is ever entombing God ever again. I wonder if he saw the post-resurrection Jesus before He ascended. Or did he quietly look forward to entering his eternal rest and seeing the Risen Christ on the other side?
I tend to overlook the courage of Joseph of Arimathea. I forget that he didn’t know how it would turn out, but he obeyed anyway. Do you obey even when it doesn’t make sense?
Prayer: Father, thank you for allowing us to come out of the shadows of our fear and walk boldly. Thank you that you have eternal purposes for our lives. Amen.
Imogen Campbell
Laat die middag het daar 'n ryk man aangekom. Dit was Josef van Arimatea, wat self ook 'n volgeling van Jesus was. Hy het na Pilatus toe gegaan en die liggaam van Jesus gevra, en Pilatus het beveel dat dit vir hom gegee moet word. Josef het die liggaam geneem en dit in skoon linne toegedraai en dit daarna neergelê in sy eie nuwe graf wat hy in die rots uitgekap het. Hy het 'n groot klip voor die ingang van die graf gerol en weggegaan. Matteus 27:57-60, 1983-vertaling
Aan die begin en einde van Jesus se aardse lewe was daar 'n man met die naam Josef. Beide is geroep om God in moeilike omstandighede te gehoorsaam. Een was selfs bestem om die verantwoordelikheid te dra om die God-mens groot te maak.
Na Jesus se dood, tree Josef van Arimatea na vore om iets merkwaardigs te doen. As 'n lid van die Sanhedrin, was Josef welbekend in die gemeenskap, welgesteld en gerespekteerd. Dit was egter alles verniet, aangesien sy geloof in Jesus hom in stryd geplaas het met die oortuigings van die godsdienstige establishment van die dag.
Daardie dag, toe die Sanhedrin uiteindelik verantwoordelik was dat Jesus ter dood veroordeel is, het die konflik in Josef se hart en verstand tot 'n punt gekom. Hy het geweet dat Jesus onskuldig was. Daardie ure van duisternis, gevolg deur 'n aardbewing en rotse wat uitmekaar bars in Jerusalem, sou hom nie onaangeraak gelaat het nie.
Soos so baie ander gelowiges wat deur God geroep is, het Josef se oortuiging hom ook tot aksie gedryf. God se leiding en aanmoediging tot op daardie stadium het waarskynlik begin sin maak. Soos Mordegai eeue tevore vir Ester gesê het, kon dit wees dat Josef ook begin het om te verstaan dat daardie dag die tyd was vir hom om volgens sy oortuiging te handel.
Ek staan in verwondering dat God dit reeds op sy hart geplaas het om daardie graf voor te berei. Ek dink as dit ek was, sou ek met angs en bewing gewonder het of my laaste dag op hande is. Tog was hy gehoorsaam.
Dapper het hy die boeie van geheimhouding afgewerp en te midde van intense teëstand die liggaam van Jesus gaan vra. Hy het die Seun van God in sy tydelike graf gaan neerlê waar Hy drie dae sou deurbring, 'n teken van sy Messiasskap.
Slegs Josef het die voorreg gehad om die Messias ter ruste te lê – niemand sal God ooit weer begrawe nie. Ek wonder of hy die opgestane Jesus gesien het voordat Hy na die hemel opgevaar het. Of het Josef net stilweg uitgesien na sy ewige rus wanneer en waar hy die opgestane Christus weer sou sien?
Ek is geneig om die dapperheid van Josef van Arimatea mis te kyk. Ek vergeet soms dat hy nie geweet het hoe sake sou uitdraai nie, maar tog was hy gehoorsaam. Is jy gehoorsaam selfs wanneer dinge nie sin maak nie?
Gebed: Vader, dankie dat U ons toelaat om uit die skaduwees van ons angs te kom en dapper na vore te tree. Dankie dat U 'n ewige doel met met ons lewens het. Amen
Ruanne van Zyl
Wees veral versigtig met wat in jou hart omgaan, want dit bepaal jou hele lewe. Spreuke 4:23, 1983-vertaling
Die hart waarvan hierdie vers praat, is nie net emosies nie, maar die sentrum van ons gedagtes, begeertes en motiewe. Alles wat ons doen, begin hier. Daarom sê God ons moet dit “veral versigtig” bewaak.
Ons harte word daagliks beïnvloed deur wat ons sien, hoor en oor dink. Negatiewe woorde, vergelyking met ander, vrees en bitterheid kan stil-stil wortelskiet. As ons dit nie aanspreek nie, begin dit ons houding en optrede beheer. 'n Onbewaakte hart lei tot 'n onrustige lewe.
Om jou hart te bewaak, beteken nie om koud of afgesluit te wees nie. Dit beteken om doelbewus te kies wat jy toelaat om jou binneste te vorm. Dit vra dat ons gereeld ons gedagtes aan God se waarheid toets. Wanneer leuens soos “ek is nie goed genoeg nie” of “niks sal verander nie” opkom, moet ons dit vervang met wat God sê.
'n Gesonde hart bring lewe. Dit lei tot geduld, liefde en wysheid in moeilike situasies. Wanneer ons hart vol vrede is, reageer ons anders op druk en konflik. Die kwaliteit van ons lewe word dus direk beïnvloed deur die toestand van ons binneste wêreld.
God is nie net geïnteresseerd in ons dade nie, maar in wat dit dryf. Wanneer ons Hom toelaat om ons harte te reinig en te vernuwe, verander Hy ons van binne na buite.
Gebed: Here, wys my wat in my hart nie van U af kom nie. Help my om my gedagtes te vul met u waarheid en my hart te bewaak sodat my lewe U eer. Amen.