Julle is dus nie meer ver van God af nie, nie bywoners nie, maar medeburgers van die gelowiges en lede van die huisgesin van God. Efesiërs 2:19. 1983-vertaling

 

Die Christelike geloof is nooit bedoel om 'n eensame pad te wees nie. Tog leef baie gelowiges vandag met die gevoel dat hulle alleen staan in hulle geloof. Party voel afgesonder omdat hulle geloof nie altyd deur die mense rondom hulle gedeel word nie. Ander raak moedeloos en dink hulle moet self sterk genoeg wees om alles alleen te hanteer.

 

Maar die evangelie vertel 'n ander storie. Wanneer God ons red, red Hy ons nie net as individue nie – Hy bring ons ook in 'n nuwe familie in.

 

Paulus skryf in Efesiërs dat ons nie meer vreemdelinge en bywoners is nie. Ons is nie buitestanders in God se koninkryk nie. Deur Jesus het ons medeburgers geword saam met al die gelowiges. Meer nog: ons is lede van God se huisgesin. Dit is 'n pragtige beeld van die kerk. Die kerk is nie bloot 'n organisasie of 'n instelling nie; dit is 'n familie.

 

In 'n familie staan mense nie alleen nie. Hulle dra mekaar se laste. Hulle bemoedig mekaar wanneer die pad moeilik raak. Hulle bid vir mekaar, huil saam en vier saam. So het God dit bedoel vir sy kerk.

 

Paulus gebruik nog 'n beeld: hy sê ons is soos lewende stene wat saam opgebou word tot 'n tempel waarin God deur sy Gees woon. Geen enkele steen vorm die gebou op sy eie nie. Elke steen het 'n plek, en saam vorm hulle iets wat baie groter is as die individuele dele.

 

Dit beteken dat my geloof nooit net oor “ek en God” gaan nie. God roep my om saam met ander gelowiges te leef, te groei en Hom te dien. In die gemeente leer ons saam luister na God se Woord, saam bid en saam dra aan mekaar se lewens.

 

Dankbaarheid vir die kerk beteken daarom dat ek die gemeente nie as vanselfsprekend beskou nie. Die mense langs my in die kerkbank is nie toevallige vreemdelinge nie; hulle is my broers en susters in Christus. Ons behoort aan mekaar omdat ons saam aan Hom behoort.

 

Wanneer die wêreld onseker raak, wanneer geloof soms swaar voel, herinner die kerk my: jy stap nie hierdie pad alleen nie. God het vir jou 'n familie gegee.

 

Gebed: Here, dankie vir die gawe van u kerk. Dankie dat ek nie alleen hoef te staan in my geloof nie, maar deel is van 'n familie van gelowiges. Help my om my plek in hierdie familie met liefde en diensbaarheid te leef, tot eer van u Naam. Amen.