Daardie dag, toe die Sanhedrin uiteindelik verantwoordelik was dat Jesus ter dood veroordeel is, het die konflik in Josef se hart en verstand tot 'n punt gekom. Hy het geweet dat Jesus onskuldig was. Daardie ure van duisternis, gevolg deur 'n aardbewing en rotse wat uitmekaar bars in Jerusalem, sou hom nie onaangeraak gelaat het nie.

 

Soos so baie ander gelowiges wat deur God geroep is, het Josef se oortuiging hom ook tot aksie gedryf. God se leiding en aanmoediging tot op daardie stadium het waarskynlik begin sin maak. Soos Mordegai eeue tevore vir Ester gesê het, kon dit wees dat Josef ook begin het om te verstaan dat daardie dag die tyd was vir hom om volgens sy oortuiging te handel.

 

Ek staan in verwondering dat God dit reeds op sy hart geplaas het om daardie graf voor te berei. Ek dink as dit ek was, sou ek met angs en bewing gewonder het of my laaste dag op hande is. Tog was hy gehoorsaam.

 

Dapper het hy die boeie van geheimhouding afgewerp en te midde van intense teëstand die liggaam van Jesus gaan vra. Hy het die Seun van God in sy tydelike graf gaan neerlê waar Hy drie dae sou deurbring, 'n teken van sy Messiasskap.

 

Slegs Josef het die voorreg gehad om die Messias ter ruste te lê – niemand sal God ooit weer begrawe nie. Ek wonder of hy die opgestane Jesus gesien het voordat Hy na die hemel opgevaar het. Of het Josef net stilweg uitgesien na sy ewige rus wanneer en waar hy die opgestane Christus weer sou sien?

 

Ek is geneig om die dapperheid van Josef van Arimatea mis te kyk. Ek vergeet soms dat hy nie geweet het hoe sake sou uitdraai nie, maar tog was hy gehoorsaam. Is jy gehoorsaam selfs wanneer dinge nie sin maak nie?

 

Gebed: Vader, dankie dat U ons toelaat om uit die skaduwees van ons angs te kom en dapper na vore te tree. Dankie dat U 'n ewige doel met met ons lewens het. Amen